پویش فرهنگی «گنجینههای پنهان»
خانه نیما یوشیج؛ جایی که شعر نو نفس میکشید
درست در همان محلۀ دزاشیب، در فاصلۀ کمی از خانۀ سیمین و جلال، خانۀ دیگری هست که دیوارهایش بوی شعرِ تازه میدهد. خانهای که پدر شعر نو فارسی، واپسین سالهای عمرش را در آن گذراند و بخش مهمی از آثارش را در همین فضا نوشت.
خانهای با سرنوشتی پرماجرا این خانه در سال ۱۳۲۷ ساخته شد و نیما با وامی که همسرش عالیه جهانگیر از بانک ملی گرفت، آن را بنا کرد. خانهای با ۵ اتاق، ۱۶۰ متر زیربنا در زمینی ۶۸۰ مترمربعی؛ با ایوانی که ۸ ستون آبیرنگ دارد و حیاطی پر از درختان کهنسال. این خانه با پیگیری دوستداران ادبیات و اثباتِ مالکیتِ نیما بر خانه، در فهرست آثار ملی قرار گرفت و سرانجام سال ۱۳۹۸ شهرداری تهران آن را خرید و با تعریف کاربری «موزه شعر نوین ایران» به مرمت کاملش پرداخت.
برای ما دانشجویان؛ چرا این موزه مهم است؟ ۱. آغاز یک انقلاب ادبی: نیما با منظومۀ «افسانه» در سال ۱۳۰۱، قالبهای سنتی شعر فارسی را شکست و مسیری تازه گشود که تمام جریانهای اصلی شعر معاصر، وامدار آن هستند. این خانه، پایگاهِ آن جریانِ نوگرا در پایتخت بود. ۲. محلی برای دیدارهای ادبی: بسیاری از دیدارهای نیما با شاعران و نویسندگان نسل جوان در همین خانه شکل گرفت. اینجا، کانونِ گفتوگوهای ادبیِ نسلی بود که میخواست شعر را از قالبهای کهنه برهاند. ۳. حافظۀ فرهنگیِ یک ملت: امروز، این خانه با نمای آجری و درِ چوبی قدیمیاش، همچنان حس و حالِ اصیلِ خود را حفظ کرده و یادآورِ روزهایی است که نیما، تنها و آرام، در گوشهای از تهران، دنیای تازهای برای شعر فارسی میساخت.
بازدید از این خانه، مثل قدم زدن در تاریخ شعرِ نوین ایران است. از بیرون که به نمای آجری و درِ چوبیاش نگاه کنید، شاید برای لحظهای احساس کنید که قرار است نیما از پشتِ آن در بیرون بیاید و شعر تازهای برایتان بخواند.
*من این جا هستم تا هر زمان، جایی رفتی و از آن لذت بردی، ما رو مهمان نگاه زیبایت کنی و اون رو باهامون به اشتراک بذاری
@mosafer6253 https://ble.ir/sepidar_tums #سپیدار #با_من_بخوان*
ارسال نظر